Μύξες, μύξες, μύξες

Μύξες, μύξες, μύξες

Γενικά δεν μου αρέσει να γράφω μεγάλα κείμενα, εκτός και αν αυτό που θέλω να γράψω είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό, όπως για την καταραμένη περίπτωση που αρρωσταίνεις όποτε είναι γιορτές ή/και έχεις άδεια από τη δουλειά. 

Βλέπεις, αν έχεις 5-6 μερούλες να αράξεις, το σύμπαν έχει πάντα τον τρόπο να σου πει ότι “όχι, φίλε, δεν θα κάθεσαι εσύ να χαλαρώνεις όσο οι άλλοι που επέστρεψαν από την άδειά τους εργάζονται”.

Σύμπαν, ξέρεις κάτι; Είσαι τεράστιο τσουτσέκι. Κι εντάξει, το ότι είσαι τεράστιο το ξέραμε. Αλλά και τσουτσέκι;

Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία είναι γνωστή: με την πρώτη ενόχληση στο λαιμό σε πιάνει πανικός. Λες “όχι ρε πούστη μου, δεν παίζει να αρρωστήσω τώρα, έχω άλλες 3 μέρες άδεια κι έχω κανονίσει να πάω για clubbing το βράδυ, αύριο για σκι στο Καϊμακτσαλάν και για μεθαύριο το μεσημέρι έκλεισα σαφάρι στην Κένυα και μετά τραπέζι στην ταβέρνα του Μιχάλη και ύστερα θα πάμε για μπίρες και μετά πίσω στο χρόνο στο 1989 στη ντισκοτέκ και μετά στο λούνα παρκ κι έπειτα σε οποιοδήποτε άλλο άκυρο μέρος έκλεισα να πάω μόνο και μόνο επειδή είμαι σε άδεια και πρέπει να γυρνάω όλη τη μέρα σαν τουρίστας με απωθημένα – γιατί αλλιώς τι θα πω όταν γυρίσω στο γραφείο και με ρωτήσουν πώς πέρασα;”.

Και πλακώνεσαι στα τσάγια, πράγμα που σημαίνει πως και τις 5 φορές που θα βγεις για καφέ την πρώτη ημέρα των ενοχλήσεων θα πάρεις τσάι, τσάι, τσάι, τσάι και (σωστά μάντεψες) πάπια, από αυτές τις πλαστικές των νοσοκομείων, γιατί με τόσα τσάγια το πουλί σου έχει γίνει σαν βρυσάκι που δεν σφίγγει και κατουράς όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Μάλιστα, για να μη βαρεθείς, κάθε φορά παραγγέλνεις και διαφορετικό τσάι, επιλέγοντας στην τύχη από τα ευφάνταστα ονόματα που έχουν στους καταλόγους των καφέ, όπως: Το Μονοπάτι της Γνώσης, Τσουνάμι των Γεύσεων, Ο Πράσινος Κήπος της Αιωνιότητας, Το Γαλάζιο Στέμμα της Αθάνατης Λίμνης, Το Μαγικό Μπαστούνι του Σοφού που Ήρθε από το Φουτζιγιάμα και άλλες τέτοιες υπερκοτσάνες.

Κάτι άλλο που κάνεις μέσα στην απελπισία σου είναι να χαπακώνεσαι με βιταμίνες (αυτά τα που διαλύονται στο νερό πώσταλενε). “Βιταμίνη C, Βιταμίνη C” ψιθυρίζεις (μονολογείς ουσιαστικά) σαν τρελός όταν σε βλέπουν στο σπίτι να ρίχνεις το δισκίο στο νερό με το μάτι να γυαλίζει, “Βιταμίνη C, κάνει καλό, ενισχύει τον οργανισμό, Βιταμίνη C”. Βέβαια, όλο τον υπόλοιπο χρόνο μπορεί να αγνοείς επιδεικτικά τη συγκεκριμένη βιταμίνη, να τη σνομπάρεις σχεδόν, ίσως και να τη μισείς. Τώρα, όμως, τη χρειάζεσαι.

Όταν έρχεται η δεύτερη μέρα, ξυπνάς το πρωί με πονοκέφαλο και σκέφτεσαι ότι θα είναι επειδή κοιμήθηκες πολύ, οπότε δεν δίνεις και πολλή σημασία. Καταλαβαίνεις, επίσης, ότι νιώθεις μια γενική ατονία, αλλά λογικό είναι, γιατί δεν έφαγες ακόμα πρωινό. Και αρπάζεις τη βασιλόπιτα που απέμεινε και την καταβροχθίζεις, αγνοώντας το γρατζούνισμα στο λαιμό, γιατί έλα μωρέ, ένα ψιχουλάκι θα με γρατζούνισε, αφού είναι γνωστό πως κάποια ψίχουλα είναι πολύ σκληρά για να πεθάνουν, αρνούνται να κατεβούν στο στομάχι και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γλιτώσουν το θάνατο από τα γαστρικά υγρά χαρακώνουν το φάρυγγα και τον οισοφάγο, σε κάποιο ντοκιμαντέρ ίσως και να το έχεις δει*.

Το μεσημέρι σε βρίσκει ξαπλωμένο σε εμβρυϊκή στάση στο κρεβάτι σου, να προσπαθείς να σκεπαστείς με τα χέρια σου (κουβέρτα; όχι, ευχαριστώ, μια χαρά είμαι, δεν παίζει να αρρώστησα, δεν γίνεται να αρρώστησα), ενώ σε κάθε ανήσυχη ερώτηση της μάνας σου αν είσαι άρρωστος απαντάς με “ΝΑΣΔΗΨΡΕ ΜΑΝΑ ΔΣΚΑΞΗΔΑΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΨΟΑΣΨΑΗΟΕΥ ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ”, προσπαθώντας να συγκρατήσεις τα δόντια σου που ανοιγοκλείνουν από το ρίγος σαν μασέλα με κουρδιστήρι.

Ευτυχώς που ήπιες ζεστά και πήρες βιταμίνες, δηλαδή, και δεν πέθανες. Φιου.

Να μην τα πολυλογώ, το έχεις ήδη καταλάβει κι εσύ: αρρώστησες, μαλάκα. Ναι, το σύμπαν γαμιέται. Ναι, φοβερές διακοπές θα κάνεις. Και ναι, φυσικά και δεν θα έλειπαν τα emails από τη δουλειά, “όποτε μπορείς κάνε αυτό” και “όποτε μπορείς κάνε εκείνο” – και λες άντε μου στα τσακίδια κι εσείς, κι έχεις όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος σου.

Τέλος πάντων, εσένα που όλα τα παραπάνω σου είναι οικεία, να ξέρεις ότι σε συμπονώ. Έλα να βρίσουμε και να καταραστούμε μαζί, φέρε και χαρτομάντιλα να στραγγίξουμε τις μύτες μας.

* Όχι, δεν το έχεις δει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.