V for VoitheiaMalakaPosStamataneTaSki

V for VoitheiaMalakaPosStamataneTaSki

Κάθε χειμώνας που έρχεται μου φέρνει στο νου τις όμορφες στιγμές που κατρακυλούσα σε όλη την πλαγιά προσπαθώντας να μάθω σκι. Ωραία ήταν. Πήγαμε παρέα ολόκληρη, αλλά εγώ είχα τη φαεινή ιδέα να εμπιστευθώ τον φίλο μου τον Άρη, που είχε ήδη μια εμπειρία με το θέμα σκι ενώ όλοι οι υπόλοιποι ήμασταν άσχετοι με το άθλημα και κοιταζόμασταν μεταξύ μας σαν τσομπαναραίοι. Τέλος πάντων, αυτό παιδιά να το θυμάστε: δεν έχουν πάντα δίκιο οι καλύτεροι φίλοι μας, κάποιες φορές πρέπει απλά να κουνάς το κεφάλι και να τους λες “ναι, ναι, μμμ, ΟΚ” και μετά να κάνεις αυτό που σου λέει το ένστικτό σου. 

Εν πάση περιπτώσει. “Έλα”, μου λέει ο Άρης, “πάμε μαζί στη δεύτερη πίστα. Η πρώτη είναι για τα παιδάκια ρε, μη βλέπεις τους άλλους”. Ε και είναι εύκολη, ε και θα σου δείξω, ε και τον πιστεύω και ανεβαίνω μαζί του με αυτά τα πώσταλενε που χώνεις τη μαλακία ανάμεσα στα πόδια σου και σε τραβάει πάνω. Εν τω μεταξύ εγώ να έχω ήδη κουραστεί από τα πέδιλα γιατί αρχίζω και νιώθω σαν τον Ρόμποκοπ και σκέφτομαι άντε να τελειώνουμε να πάμε να πιούμε ζεστή σοκολάτα κάνοντας “χα” στα τζάμια και ξαφνικά βρίσκομαι στην κορυφή της (χαλαρής, είναι η αλήθεια) πλαγιάς. Τότε και μόνον τότε ρωτάω πώς σταματάω – γιατί, ξέρεις, μέχρι τότε δεν με ένοιαξε και πολύ, γιόλο φάση, κατάβαση με τα μπούνια, γουίιι και τέτοια. “Κάνεις τα πόδια σου V” μου λέει, άντε ρε μαλάκα λέω, τόσο εύκολο, έπρεπε να πάμε πιο ψηλά. Τέλος πάντων, ξεκινάω και νιώθω το κρύο αεράκι να μου φυσάει το κούτελο, ενώ προσπαθώ να διατηρήσω ευθεία την πορεία μου.

Τρία (3) μέτρα περίπου κράτησε το χαρούμενο γουίιι μου προτού διακοπεί απότομα από ένα αψυχολόγητο γλίστρημα του δεξιού σκι που έφυγε προς τα αριστερά, κάνοντάς με φυσικά να χάσω την ισορροπία μου και να περιστραφώ κατά 180 μοίρες, πέφτοντας με την πλάτη προς τα πίσω και τσουλώντας για άλλα 5 μέτρα. Σηκώνομαι, “no pain no gain”, σκέφτομαι, “και ο Pete στα Φιλαράκια πριν φτιάξει το MOS 865 έφτιαξε άλλα 864, καλά τι πάω και θυμάμαι, άσε τα Φιλαράκια και δες πώς θα κατέβεις χωρίς να γίνεις ρεζίλι”, ε και προσπαθώ αυτή τη φορά να σταματήσω με V. Την πρώτη φορά, το δεξί σκι και πάλι φεύγει πάνω από το αριστερό. Τη δεύτερη, το αριστερό φεύγει πάνω από το δεξί. Την τρίτη φορά, το ένα από τα δύο (δεν θυμάμαι ποιο) φεύγει ολότελα από το πόδι και παίρνει ξώφαλτσα ένα οχτάχρονο που περνάει από δίπλα μου κοιτώντας με στα μάτια με απορία, αλλά ίσως και με βλέμμα “πόσο ηλίθιος είσαι”.

Να μην τα πολυλογώ, γιατί τα σκέφτομαι και κρυώνω, κάπως έτσι συνεχίστηκε όλο το session. Αν έβλεπες την πίστα από μακριά θα σου έκανε εντύπωση μια φιγούρα που έκανε σκι για τρία μέτρα, έπεφτε με κάθε πιθανό τρόπο που θα έκανε τον Κωστάλα να χειροκροτά με δάκρυα στα μάτια –πότε με περιστροφή 180 μοιρών, πότε με κωλοτούμπα, πότε με ένα από τα δύο σκι να πετάγονται στον αέρα–, γλιστρούσε στο χιόνι για άλλα πέντε μέτρα, σηκωνόταν και ξαναέκανε τα ίδια, τα ίδια και τα ίδια, μέχρι να φτάσει στο τέλος της πίστας.

Όταν κόπασε η μάχη και βλέποντας πίσω ανακάλυψα με ανακούφιση ότι η πίστα είχε τελειώσει, είχα πέσει και σηκωθεί πιθανότατα περισσότερες φορές από όσες έπεσαν συνολικά όλοι οι σκιέρς του χιονοδρομικού.

Μετά ανεβήκαμε στην καφετέρια στην κορυφή, ήπιαμε σοκολάτα και βγάλαμε φωτογραφίες και γελάσαμε πολύ με τα χάλια μας, γιατί απ’ ό,τι κατάλαβα και οι υπόλοιποι που πήγαν στην “παιδική” έφαγαν τα μούτρα τους. “Φλώροι” τους είπα, “εγώ μπορεί να γκρεμοτσακίστηκα, αλλά το πάλεψα αντρίκια”. Ακόμα γελάμε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.