«Πώς σας φαίνεται το φαγητό;»

«Πώς σας φαίνεται το φαγητό;»

Ένα πράγμα που ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβω είναι με ποια κριτήρια επιλέγουν οι σερβιτόροι τη στιγμή που θα σε ρωτήσουν πώς σου φαίνεται το φαγητό. Μετά και την τελευταία μου γαστρονομική εμπειρία σε εστιατόριο, είμαι βέβαιος πως παραμονεύουν πίσω από τα πορτάκια της κουζίνας και περιμένουν πότε θα μπουκωθείς ολότελα με φαγητό για να έρθουν τρέχοντας στο τραπέζι σου. Κάποιος σίγουρα τους έχει δασκαλέψει πως αυτή είναι η ιδανική στιγμή, όταν δηλαδή το στόμα σου μοιάζει με μπαλόνι παραφουσκωμένο, έτοιμο να εκραγεί.  Πολλές φορές ίσως και να έχει μια μικρή διαρροή, π.χ. στάζει η γλυκόξινη σος από το κάτω χείλος που ήδη τρέμει από την υπερπροσπάθεια να μη φτύσεις κατάμουτρα τον συνδαιτυμόνα σου ή κρέμεται ένα σταμναγκάθι που απέμεινε έξω από το στόμα σου σαν ταλαίπωρος επιβάτης του ΟΑΣΘ που κρέμεται έξω από το αστικό.

Αυτή ακριβώς η όμορφη στιγμή απόλαυσης και αγωνίας συνάμα φαίνεται πως πάντοτε κεντρίζει το ενδιαφέρον της –ευγενικής κατά τα άλλα– σερβιτόρας, που σε ρωτάει με χαμόγελο: “Όλα εντάξει με το φαγητό;”. Παραμένεις με το κεφάλι σκυμμένο γιατί θέλεις να δείξεις ένα επίπεδο και λες δεν είναι ωραίο θέαμα τώρα η κρεμάμενη περικοκλάδα, στρέφεις απλά τα μάτια σου προς τα πάνω και εύχεσαι να μη σπάσουν τα νερά κατά τη διάρκεια της απάντησής σου: “Μμμφκγναιιγκχχ πάραγκχχ πολύ νόστιμγκρομφ όλα”. “Ωραία” λέει χαμογελαστά και απομακρύνεται σα να μην τρέχει τίποτα, ενώ εσύ βρίζεις από μέσα σου και σκέφτεσαι πως λογικά υπάρχει κάποια διάταξη γνωστή σε όλους τους εργαζόμενους σε ταβέρνες και εστιατόρια που ορίζει ότι πρέπει να σταθείς πάνω από τον άνθρωπο που τρώει, να διακόψεις την ευχαρίστησή του και να τον ρωτήσεις για το φαγητό γαμώ το κερατάκι σου.

Ευτυχώς που δεν συμβαίνει το ίδιο και σε άλλα μέρη, για σκέψου π.χ. να ερχόταν ο υπεύθυνος του κινηματογράφου στην κορύφωση της ταινίας κι εκεί που καταλαβαίνει ο SPOILER Bruce SPOILER Willis SPOILER ότι SPOILER είναι SPOILER πεθαμένος να σε ρωτούσε “πώς σας φαίνεται η ταινία;” ή “εντάξει τα καθίσματα; βολικά;” ή “γιατί πετάς τα ποπ κορν κάτω ρε βρομιάρη;” – γιατί πάντα υπάρχουν κι αυτοί οι κρετίνοι ανάμεσά μας. Ή να ερχόταν ο ηχολήπτης της συναυλίας την ώρα του καλού του γνήσιου headbanging και να σου φώναζε “ΑΔΕΡΦΕ ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΗΧΟΣ; ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ;”. Εκεί λες τώρα τι θέλει αυτός (γιατί βλέπεις μόνο τα χείλια του να κουνιούνται) και τελικά του χώνεις μια αγκωνιά γιατί έτσι είναι το μέταλ, ωμό και ακατέργαστο.

Και άλλα τέτοια παραδείγματα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.